Bunlar Ne?

"Yürüyüş iyi geldi."

                Emlakçıya geldik. Çay söylediler, yorgunluğun üzerine iyi gelmişti çay.  Kira işiyle ilgilenen muhasebeciymiş aslında, delikanlı da ayakçısı, iş başına kısmi ücret alan birisi. Aynı zamanda üniversite öğrencisiymiş kendisi. Harçlık çıkarıyor işte. Gülümseyerek baktım delikanlıya hoşuma gitti yaptığı iş.

                Ev sahibi bir kadınmış, apartmanın sahibiymiş aynı zamanda ve yaşlıymış, İzmir’de kızlarının yanında kalıyormuş. Aylık 600 lira dediler 500 liraya konuşarak tamam dedi muhasebeci. İki aylık depozitle birlikte ilk ay peşin ödeneceğini söyledi kabul ettim. Depozit için senet hazırladı ve imzaladım.

Kırgınlığı Üstünde

Gelecek

Kırgınlığı Üstünde

        Hafta sonunu sabırsızlıkla beklemekten başka bir çarem yoktu her ne kadar içim içime sığmasa da korku ve endişeden. 
 Bazen insan nereye kadar dayanabileceğinin testini yapıyor ama inanılmaz olan ise bütün testlerden olumlu çıkıyor katlanarak. 
      Anlaşılan durum o ki: katlanılamayan bir şey olmayacak. Her ne kadar önceden düşünülen şeyler olmasa da karşılaşılan durumlar, mutlaka bir yolu bulunup idare yolu seçiliyor.

"Ne halin Varsa Gör!"

pismanlik-hissi

“Ne halin Varsa Gör!” Pişmanlığım

                Döndüm ama daha yanından ayrıldığım anda içim yanıp kavrulmaya başlamıştı çaresizlikten. Tek başına bırakmıştım yine, ne olacağını bilemeden. Her saniye tehlikeyle yüz yüze olabilirdi. Çevreye zarar verebilirdi. Yangın çıkarabilir, merdivenden yuvarlanabilirdi. Bu kadar kötü düşünceler içindeyken kaybolması hafif kalıyordu. Nasılsa polis bulurdu kaybolursa diye düşünüyordum.

                O anki gözleri gözlerimin önünden hiç gitmez oldu. Çaresiz ve gidecek bir yeri yoktu kendince bitkin ve son can havliyle çırpınışı vardı sanki. Çaresizlikten aciz düşmüş haliyle kızgındı ve kızgınlık, acizlik ifadesi gözlerinden okunuyordu.

Aklıma Gelen Tek Çare

"İnadı  tuttu"

İnadı Tuttu

                İlk anda aklıma geliveren tek çare bir süreliğine bile olsa durumum rahatlayıncaya kadar; en azından Aydın’da bir ev bulup biraz eşya alıncaya kadar güvenli bir şekilde kalacak bir yer istiyordum. 
           Bunun içinde hem kendisinin görmesi ve yakından tanıması için belediyenin bakım evine götürmek istedim.
        Öğle vakti olmak üzereydi. Yemeğimizi bir yerde yiyip gitmeyi planlamıştım ama istemedi. 
                  İkna etmek için çok dil döktüm. Acizliğimi ve durumun ne kadar tehlikeli olduğunu anlatmaya çalıştım ama nal deyip mıh demedi.

Halüsinayondayken Yaptığı

Beyaz araba

Polis karakoluna Düşüş Nedeni

                Hafta sonu Cumartesi akşam eve gittim. Akşam yemeğini dışarıda yedikten sonra bir saat kadar oturduk parkta. Hava oldukça güzeldi. Eve döndükten sonra herhangi bir şey konuşmadık. Havadan sudan konuşup biraz vakit geçirdikten sonra uyumak için odasına geçti.

Rest Çek Sen de!

"Komşu evleniyor"

Polis Karakoluna Nasıl gitti?

                Karşı komşum yarım saate varmadan aradı beni. “şu anda evdeyiz delikanlıyla, durumu gayet iyi meraklanacak bir durumu yok. Dikkat et gelirken” teşekkür ederek kapattım telefonu.  Hayatımda ilk kez birisinden yardım istemiştim ve hayır dememişti. Minnet duydum. İçimde bir sevgi seli akmaya başladı komşuma karşı. Komşum da yetmiş beş yaşlarında yalnız yaşayan birisiydi. Çocukları yetişkinler evli barklılar, işleri var ve çalışıyorlar. Eğitimliler. Her ne kadar “gel bizimle yaşa, yalnız bırakmaya içimiz elvermiyor” demiş olsalar da yalnız yaşamayı tercih etmişti kendince. Sohbetlerimizde söz konusu olmuştu bu durum. Karısı rahmetli olalı on beş yıl geçmiş, daha öncesinde de bir on beş yıl kadar yatalak hasta olarak bakmış karısına.

Babanız Polis karakolunda

"Şu anda Babanız Polis karakolunda"

Şu Anda Babanız Polis Karakolunda

                Çalıştığım firmanın bana tahsis etmiş olduğu binek araba sıfır alınmıştı. İşler oldukça yoğun geçiyordu benim için. Çevre illerde de olan işlerin yazışmaları ve işe başlangıç hazırlıkları devam ettiği için sık sık da çevre illere gidip geliyordum günü birlik.

65 yaş maaşı ve yarattığı psikoloji

                 

"Hastanın psikolojisi"

                     Havaların ısınmaya başlaması bizi de rahatlattı iyice. Arada kısa mesafelerde bulunan resmi bakım evlerini görmeye gidiyordum zaman zaman kendisine haber vermeden. Her gittiğim yer birbirinden farklı görünüyordu. Bazıları oldukça hoşuma da gitmişti. 

                Özellikle belediyelerin işlettiği yapılarda yerel özellikler daha da hakim görünüyor ve değişik bir sıcaklık veriyordu bana. 
              Her ne kadar dolaşsam da genellikle konuşmalarım yetkili ve çalışanlarla oluyordu, genel anlamda yerleşim ve bakım koşullarını öğreniyordum. Kalanların yüzleri umut veriyordu bana. Bazıları istisnaydı.

Usta Balıkçı

"Olta ile balık avı"

 Hayatımızın tekdüze geçmesinden dolayı dün denize girmiş olmamız önemli bir değişiklikti bana göre. 
Yine benzer bir gün yaşayacak olmamın heyecanıyla sabah erkenden kalkıp kahvaltımızı hazırladım. Kahvaltımızı keyifle yaptıktan sonra tavla oynamayı düşündüm ama oynamak istemediği için kahvaltı masasını topladım, bulaşıkları yıkadım.          Ortalığa süpürge tuttum, kahvelerimizi de içtikten sonra akşamdan kalan deniz malzemelerini topladım çantaya koydum yine. Hava yine güzeldi, güneş ortalığı ısıtmaya başladı.

İlk Denize Giriş Keyfi

Kumsal

Deniz Keyfimiz

İki ay kadar süre eskiden yaptığımız gibi günlük düzenli yürüyüşlerle geçti, ilaçlarını bırakmış olması önemli bir sorun yaratmıyordu. Atta daha da iyi göründüğü günler oluyor, korkularından arınmış bir durum sergiledi.

                Yüzündeki gerginlik kaybolmaya başladığını fark ettiğimde durumunun geçici bir rahatsızlık olduğunu bile düşünmeye başladım. İçinde bulunduğu şartların iyileşmesi en azından yalnızlık ve imkânsızlıklardan kurtulmuş olduğu düşüncesinin kendinde psikolojik iyileşme sağladığını düşündüm.

Margarinleri Ne Yaptı?

Market

Margarinleri İade Edebilecek mi?

                Yemekte keyiflerimiz kaçmasın diye ağzımı açmadım yemek yenilinceye kadar ama oldukça kızmıştım, daha doğrusu çöpe atılacak kuruşumuz bile yoktu. 
      Yemeğimizi yedikten sonra sofrayı topladım, kahveleri yaptım durumu yumuşatmak için. Biraz faydası da olmadı değil hani. En azından suratlarımızın asıklığı z da olsa kalktı gibiydi.

Neden Paket Margarin Aldı?

Margarin

Altmış adet paket margarin getirdi

                Eve erken geldik, elektrikçiler gelecek diye. Öğleden sonra erken açılırsa elektrik tekrar yürüyüşe çıkar akşam gelirken de yemeğimizi yer geliriz diye planlıyordum aklıdan. Kısa bir süre bekledikten sonra geldiler ve biz de rahatladık.

Korktuğum başıma geldi

               

Kahvelerimiz

           Kahvaltı boyunca izlemelerimden edindiğim bilgi beni korkutmaya yetmişti. Geldik mi zurnanın zırt dediği yere diye geçti içimden, ilaçlarını almayı bırakmış anlaşılan. Henüz sormaya cesaretim yok ama kahvaltı bittikten sonra oturup hem kahve içer hem de konuşurduk nasılsa.

                Suratına kızgınlık ifadesi tam olarak oturmuş, bakışları sabitleşmişti sanki. Gergin bir hali vardı ama sakin görünmeye çalışıyor gibi de bir çabası yoktu. En büyük korkum ilaçları bırakmış olmasıydı, aklımda dolanıp duruyordu durmadan. Kahvaltıdan sonra anlayabilirdim durumu, ilaçlarını alıp almamasından.

Durumu Nasıl Acaba?

"Kapı deliği"

Kapıyı Açtırabildim

                Neyse ki mahallenin yakınında bir kahve vardı, genellikle sabaha kadar açık olurdu yaz günlerinden biliyordum ama tereddütle gittim. Açıkmış yine, çay söyledim kendime ve kara kara düşünmeye başladım diğer oturanlar gibi.

                Sabaha çok vardı, nasıl geçerdi bu zaman. Hiç olmazsa gün ağarıncaya kadar. Haydi, benim sıkıntım belli, şu oturanlara ne demeli? Merak da etmedim sayılmaz hani. İnsan neden kahvede sabahlar ki? Kendi dert ve tasalarıma dönerek onlara dikkat etmekten vaz geçtim.

Kahvede Sabah Ettim

               

"Kahvede sabahladım"

             Gece vakti geldim eve meraklar ve korkular içinde. Kötü bir şeyler olacağı korkusunu atamıyordum üzerimden uzun bir süredir. Belki de bu nedenle, yaşamımdaki en küçük değişiklik, olan bir olay, aldığım bir haber her şeyi alt üst etmeye yetip de artıyordu.

                Anahtarımla açtım bina giriş kapısını, sakin adımlarla ve içimdeki korkuyu bastırmaya çalışarak çıktım birinci kata kadar. Derin bir nefes alıp anahtarımı kapıya sokup çevirdim ama olmadı, açılmadı kapı. Birkaç deneme daha yaptım olmadı.

                Al işte korkumu bastırmakta zorlanmaya başladım. Kapının arkasında anahtar sokuluydu, emniyet sürgüsünü de sürgülemiştir kesinlikle.

Neden Ayrıldım?

"Altyapı"

Şantiyeden neden ayrıldım?

                Her gün telefon ederek üç ay mı, dört ay mı çalışmaya devam ettim ama bir türlü huzur bulamadım kendimde, tam huzur bulacağım duygusuna kapıldım mı bir suçluluk bastırıyor beni yalnız bırakmaktan dolayı. Yalnız, yaşlı ve üstelik Parkinson rahatsızlığı olan bir adamdı sonuçta.

                Para kazanmak işime geliyordu ama alamıyordum maaşımı. Daha cebimden harcıyordum ve umudum zayıflıyordu gitgide. Ne ben paradan bahsediyorum ne de firmanın aklına geliyordu.

Şantiye hakkında düşündüklerim

             

"Şantiyede durum"

               Şantiyeye gelişimle hem seviniyor hem de yalnız bıraktığım İçin üzülüyorum. Bir Süre Sonra Kendimi frenleyerek Şantiyeye bakmak, dolaşmak İçin kalktım yerimden teşekkür ederek.
                İş sahası oldukça genişti, şantiyede denetim yeterli değil ancak yapılamaz da değildi bana göre. Madem güvenlik, yani iş güvenliği için gelmiştim durumu iyi değerlendirmem gerekliydi. Yöneticilerden birisi geldi öğleye doğru. Çalışanlar da yavaş yavaş toparlanmaya başladılar yemekhanede.
                İşveren ile kısa bir görüşmemiz oldu. Deneme süresi düşünmüştü o an. Benim için çok da önemli bir durum değildi, kafam dağılsın dertlerimden diye düşünüyordum tam da bana göre bir işti sanki oldukça yoğun bir tempo ve yapılması gereken çok iş vardı.

İşyerini Buldum

"Şantiye"

İşyeri Şantiyesini Buldum

                Zaman geçti işte, hiç geçmediğini görmedim ki, bazen oyarak bazen koyarak bazen de boyayarak geçiyor işte bir şekilde.  Araba hareket etti. Arabanın gürültülü motor sesi benim midemden geliyor gibiydi. Öyle gürlüyordu ki haykırıyordu sanki benim yerime. Şahlandı bir ara iniş aşağıya sallandığında, hemen varıvaracakmışım gibi hissettim, kendimi rahatlatma görevim vardı en ön saflarda.

Dedem Nereye Gidecek?

"Bursa Otogar"

Acizlik içinde Bekleyişim

                Bursa’ya vardığımda sabah karanlığıydı, hava çok soğuktu ve ortalık su deryasıydı. Bir kahve bakındım etrafımda var mı diye ama göremeyince devam ettim gideceğim yere ulaşmak için bir araba bakmaya başladım. Garajda gideceğim yere giden arabalar birkaç saat sonra gelecekti öğrendiğime göre. Beklemek kalıyordu geriye ve bekledim soğukta titreyerek ayakta. Isınmak için hareket ediyor, ellerimi birbirine sürtüyordum.

Dedem Yeniden Çalışmaya Başlıyor

"Gidiş"

İşe Gidiş

                Üç gün içinde hazırlıklarını yapmış her şeyi hazırdır ama bir türlü içindeki sıkıntıları söküp atamamaktadır.
         İşe gidişi babasını üzmüş ama babası belli etmemeye çalışmış.  Hazırladığı ne ki zaten, birkaç giyecek ve iç çamaşırıdır. Her zaman valizi hazırdır oldum olası.
           Ömrünün çoğu dışarılarda aileden ayrı geçtiği için çocukluğundan beri, bu gidişler kendisi için yadırgatıcı değildir aslına bakılırsa ancak geride bıraktığı babası için oldukça yadırgatıcı ve üzücü olmuş, her ikisi de bunun farkında olarak katlanmayı düşündükleri için birbirine bu konuda bir şey söylememeyi seçerler.

                Son gün gündüz birlikte çıkarlar yine dolaşmaya. Dört beş aydır sürekli dolaştıkları yerler kendisi için sanki yabancı gelmeye başlamış ve ayakları adım atmakta zorlanmaktadır dedemin. Sürekli babasını gözleyen dedem onun ruh halini ve düşünce durumunu kestirmeye, anlamaya çalıştığı için tüm dikkati onun üzerindedir.